เราเหนื่อย เราน้อยใจ แล้วเราก็คิดมากเราอาจจะจะคิดอะไรมากเกินไป หรืออดทนมามากเกินไปเราก็ไม่รู้

วันวันนึง ก็รู้สึกอยากจะอัพไดอารี่เล่มนี้ขึ้นมาใหม่
ไม่มีใครอ่าน..ก็อยากให้ตัวเองได้อ่านเนี่ยแหละนะ ...
อย่างน้อยก็ได้ระบายความรู้สึกอะไรออกไปบ้างว่าจริง ๆ แล้วเราเป็นยังไง

มันเป็นเรื่องยากมาก ๆ เลยที่จะเขียนอะไรแบบนี้ขึ้นมา 
เราแค่รู้สึกว่า การได้เจอคนคนนึงแล้ว  เราถูกใจเค้ามาก ๆ
อยากให้เค้ามีเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตเราขึ้นมา  อยากทำอะไรดีๆ ทุกอย่างในชีวิต
รักกันจากน้ำใสและข้างในใจจริงๆของคนคนนึง มันจะยากอะไรขนาดนี้

เพราะ.. เราอาจจะหวังจากกันและกันมากเกินไป

พี่บอกเราว่า เราสองคนได้พยายามกันแล้ว... คิด ๆ กันไปมันก็ถูก
มันเป็นจังหวะเวลาของชีวิตที่จะต้องใช้สมองมากกว่าหัวใจ
เราต้องยอมรับว่า เราไม่มีความสุขเลย..  ไม่มีเลยจริง ๆ

เราคิดเสมอว่าเค้าอยู่ไหน อยู่กับใคร แล้วมันก็ทำลายความรู้สึกระหว่างเราสองคน 
จนเราไม่รู้จริง ๆ ว่าเราคบกันไปทำไม ถ้ามันทำให้เราทุกข์ใจได้ขนาดนี้
รู้สึกว่าการไม่ได้คุยกันบางครั้งเราก็สบายใจกว่า แล้วเราก็..อยู่ได้..
กระท่อนกระแท่นนักแต่เราก็.. ยิ้มได้ หัวเราะได้ เรียนรู้ที่จะ ไม่มีกันข้าง ๆ ได้

พี่เคยพูดว่า  ความสุขคือการได้อยู่กับครอบครัว กลับบ้าน กินข้าวกัน  วันหยุดก็ไปนั่นไปนี่กัน
เราก็อยากให้เป็นอย่างนั้นมาตลอด ได้มีพี่อยู่ข้าง ๆ คือความสุข ที่พูดเท่าไหร่ก็คงจะพูดไม่หมด
แต่พี่คงลืมไปว่า กว่าเราจะมีวันนั้น เราต้องมองวันนี้ก่อนหรือเปล่า
เราต้องมองว่า เราทำให้อีกฝ่ายนึง มีความสุขดีไหม เค้า ..ไหว.. ที่จะไปกับเราไหม


ไม่ใช่ไม่รัก แต่มันท้อ

สี่ปี... เรารอพี่ได้ เรารอที่จะได้เจอกันแค่ปีละไม่กี่ครั้งได้เสมอ